SÜRÜ

SÜRÜ

Bir davar sürüsü ki, boğalar boğa, inekler inek, öküzler öküz,
Ahıllarda kuzucuklar, kimi sefil, kimi öksüz.
Boğa şahlanır ineğe, sinekler tek yaveri,
İnek aldırmaz sineğe, beller kendi kaderi.
Öküz diklenir ineğe, farzeder ki boğayım,
İnek yalvarır rabbine, güç ver de şunu boğayım.
Bir gün bir kuzucuk seslenmiş davarlara:
"Gelin insan olalım, değmez bu havarlara
İnsanca söyleyelim, insanca yaşayalım,
Doğanın ağır yükünü, beraber taşıyalım"
Boğa burun kaldırmış, kuyruk sinek avında, 
İnek mööö'yü bastırmış, öküz kendi havasında.
Bir an boğa bakmış ineğe, inek dönmüş öküze,
Öküz dikmiş boynuzu, dalıp gitmiş trene...
Bir davar sürüsü ki, yaşar kendi halinde,
Bir havar türküsü ki, feryad figan derdinde.
Öküz çifte koşulmuş, inek sağılmış ta sağılmış,
Bağırır çağırlarmış, lakin hepsi sağırmış.
Günler su gibi geçmiş, bakarken görmemişler,
Uydurma sezgiler, bir ömür tüketmişler..
Bir gün şaşı bir çakal çıkagelmiş aniden, çakal çakal bağırmış:
" Ya kralınız olurum, yada olursunuz faniden"
Sonunda akılları başlarına gelmiş ne fayda,
Kendine hayrı olmayandan, ne kâr gelir, ne fayda.
Oturup bir kenara hep geçmişe dalmışlar,
Sonra hep bir ağızdan hayıfla bağırmışlar:
"Bizler eşek oldukça, semer vuran çok olur,
Körler diyarında şaşılar kral olur."
Bir davar sürüsü ki, boğalar öküz, öküzler inek, inekler sinek,
Kurt kuzuya karışmış, krallar olmuş binek.
İnek eşekse binelim, eşek inekse sağalım,
İyisi mi burdan gidelim, bir bilene soralım.
"Bu iş nasıl bir iş'tir herkes herşey kimse kimsede değil,
Arif vermiş cevabı: Marifet kendi olmadır, başkası olma değil."
Bir davar sürüsü ki sormayın gitsin,
Başka söze ne hacet, bu masal burada bitsin...